عبد الله قطب بن محيى
251
مكاتيب عبد الله قطب بن محيى
چنانچه مؤمن را هم قوّه به وصله نشيند و هم ضعف براى آنكه هر دو در محل خود دارد ، آنچه از او قوى مىبايدش بود قوى است و آنچه از او ضعيف مىبايدش بود ، ضعيف است و هرچه در محل خود باشد جز ثمرهء خوب ندهد ، پس ضعف او معافى از عذاب بار آورد و قوّهء حمل احمال تجليات ، و كافر را ، هم قوّه زيان مىدارد ، هم ضعف . براى آنكه هيچيك از آن در محل خود ندارد ، قوّهاى كه در دل مىبايدش بود در نفس او است ! و ضعف كه در نفس مىبايدش بود در دل او است ! لاجرم براى قوه و ضعف بىمحل نيز مقتضيات لا يقه آماده باشد ، مقتضى چنان قوه حمل عذاب و مقتضى چنان ضعف معاف داشتن از حمل تجليات ، و اين غايت عدالت است كه هر چيز را در وجه لايق صرف كنند . و كه از خداى عزّ و جلّ سزاوارتر است به عدل ؟ ناچار هر چيز را در مصرف خويش صرف كند ، از اين است كه چون اهل بهشت را به بهشت كنند و اهل دوزخ را به دوزخ و هريك را به آنچه مستحق آيند رسانند ، حمد مطلق متوجه حق عزّ و جلّ گردد كه وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَ قِيلَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ « 1 » . و الحمد للّه ربّ العالمين . * * * بسم اللّه الرّحمن الرّحيم مكتوب 98 - [ مقام صاحب شوق اظهر مقامات ولايت است ] من عبد اللّه قطب الى حبيبى حقا الامير ركن الدين حسن شرح اللّه صدره بالانوار . هرچه آدمى دريابد مسبوق باشد به تجلّى الهى بر سرّ سرّ او به صفت آفريدگارى آن چيز ، اما اهل ذكر از عارفان تنبّهى لطيف مر آن تجلّى را داشته باشند و لهذا نزد ادراك
--> ( 1 ) . سوره زمر ، آيه 75 « و ميانشان به حق داورى مىگردد و گفته مىشود سپاس ويژه پروردگار جهانيان است » .